ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

Χορείαν σεπτήν, ἐνθέως φιλομάρτυρες, ἐγείρατε νῦν, γεραίροντες τὴν πάνσοφον, Αἰκατερίναν· αὕτη γάρ, ἐν σταδίῳ τὸν Χριστὸν ἐκήρυξε, καὶ τὸν ὄφιν ἐπάτησε, ῥητόρων τὴν γνῶσιν καταπτύσασα.

αδικος λόγος Μπρεχτ

Να της Χειμερινης Βοήθειας  οι άνθρωποι
που με σημαιες και με τρομπέτες παίρνουν στο κατόπι
τα σπίτια , τους ανθρωπους και τους δρόμους .
Αρπαζουνε απ΄ τα φτωχα τα σπίτια ,
κουρέλια , αποφαγια και σημιτια
Τα δινουν στους φτωχότερους γειτόνους
Το ίδιο χέρι που τ΄αδέλφια τους χτυπάει
Αυτούς χιτλερικά τους χαιρετάει .

               

Ποίημα του Μπρεχτ για το 16ο μονοπρακτο του απο τη συλλογή " Τρομος και αθλιότητα του Γ Ραιχ "
πόσο αληθινο......... 

Ο ηθοποιός ~ Δημήτρης Χορν ♪♫•*¨*•.¸¸❤

ΗΘΟΠΟΙΟς ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩς !!!!!!!!!!!!!

η Θαλασσα Γ Σεφερης

Η θάλασσα, πως έγινε έτσι η θάλασσα
Αργησα χρόνια στα βουνά,
με πλήγωσαν οι πυγολαμπίδες.
Τώρα σε τούτο τ' ακρογιάλι περιμένω
ν' αράξη ένας άνθρωπος
ένα υπόλειμμα, μια σχεδία.


Μα μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα;
Ενα δελφίνι την έσκισε μια φορά
κι ακόμη μια φορά
η άκρη του φτερού ενός γλάρου.

Κι όμως ήταν γλυκό το κύμα
όπου έπεφτα παιδί και κολυμπούσα
κι ακόμη σαν ήμουν παλληκάρι
καθώς έψαχνα σχήματα στα βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,
μου μίλησε ο θαλασσινός Γέρος:

"Εγώ είμαι ο τόπος σου,
ίσως να μην είμαι κανείς
αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις"

Γ.Σεφέρης-"Επί σκηνής" Δ΄

νερωμενο κρασι Ιωαννης Πολεμησ

Νερωμένο κρασί

(μεταγενέστερος τίτλος: Παραδειγματικόν, συλλογή: Τὸ παλιὸ βιολί)

Ὅ, τι κι᾿ ἂν εἶχε τόχασε, γυναῖκα, βιός, παιδιά του·
τίποτε δὲν τ᾿ ἀπόμεινε στερνὴ παρηγοριά.
Πέταξ᾿ ἡ ἔννοια ἀπὸ τὸ νοῦ κι᾿ ἡ ἐλπίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν καρδιά του
κι ἡ ὑπομονὴ ἐμαρμάρωσε στὰ στήθη του βαριά.

Ὅπως τὰ λείψανα περνοῦν, περνάει ἀργὰ ὁ καιρός του
καὶ ζεῖ δίχως ὁ δύστυχος νὰ ξέρει τὸ γιατί.
Μὲς στὴν ταβέρνα ὁλημερὶς μὲ τὸ ποτήρι ἐμπρός του
τοῦ κάκου ἐκεῖ ἀνώφελα τὴ λησμονιὰ ζητεῖ.

«Καταραμένε κάπελα καὶ κλέφτη ταβερνιάρη,
τί τὸ νερώνεις τὸ κρασί, καὶ πίνω ἀπ᾿ τὸ ξανθό,
καὶ πίνω κι᾿ ἀπ᾿ τὸ κόκκινο κι᾿ ἀπὸ τὸ γιοματάρι
κι᾿ ἀπὸ τὸ σῶσμα τὸ τραχύ, πίνω καὶ δὲ μεθῶ;

Δὲν ᾖρθα γιὰ ξεφάντωμα, μήτε γιὰ πανηγύρι,
ᾖρθα νὰ βρῶ τὴ λησμονιὰ στὸ θάνατο κοντά!»
Κι᾿ ὁ κάπελας γεμίζοντας καὶ πάλι τὸ ποτήρι
μὲ θλιβερὸ περίγελο στὰ λόγια του ἁπαντᾷ:

«Τί φταίω ἐγὼ ἂν τὰ δάκρυα ποὺ ἀπελπισμένος χύνεις
πέφτουν μὲς στὸ ποτήρι σου, σταλαγματιὲς θολές,
καὶ τὸ νερώνουν τὸ κρασὶ κι᾿ ἀδύνατο τὸ πίνεις;
Τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν δὲ μεθᾷς, τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν κλαῖς;» 

Ιωαννης Πολεμη΅

 

ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΜΕ- αφιερωμενο στο Κοσμο της γνωσης

μια φωτογραφια απο καλοκαιρινο πρωινό στην Ιο μαζι με  ενα  αγαπημενο τραγουδι και εναν θαυμασιο ερμηνευτη  δηλωνω και εγω την συμμετοχη μου στο διαγωνισμο που διοργανωνει το Δελφινακι μας στο ιστολογιο του Ο Κοσμος της γνωσης για να γιορτα;σει τον πρωτο χρονο προσφοράς του   και το χιλιοευχαριστω για οσα μας χαριζει καθε μερα καθε στιγμη    

Δεν σε λυπαμαι Μανθοπουλος

ΔΕ ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ[

Δε σε λυπάμαι!

Τι τάχα σαν κι εμένα αν δεν μπορείς

την μπάλα να κλοτσήσεις

κι αν δε βαστούν τα πόδια σου να τρέχεις;

Από καρδιάς σου λέω - μην απορείς -

έχει η ζωή κι άλλες χαρές να ζήσεις

κι ανάγκη από τη λύπη μου δεν έχεις.

Δε σε λυπάμαι!

Κι αν είσαι αναγκασμένο να περνάς

μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια

 καθηλωμένο σε καρότσι επάνω,

όρκο σου κάνω και σκληρό μη με περνάς,

όταν σου λέω πως δε χρειάζεσαι συμπόνια.

Δε σε λυπάμαι!

Κι αν ίσως με νοήματα μιλάς,

τ΄ αυτιά σου κι αν δεν πιάνουνε τους ήχους,

μπορείς και πρέπει, ακούς; Πρέπει να γελάς.

Και νιώσε το μ΄ αυτούς εδώ τους στίχους

τόση ώρα τι πασκίζω να σου πω:

Μέσα μας, ξέρε το, μου μοιάζεις και σου μοιάζω.

Όμοιος σου νιώθω, γι αυτό αδέρφι σε λογιάζω

Δε σε λυπάμαι, ναι, μα...  σ΄ αγαπώ!

[1] Αφιερωμένο στο παιδί με ειδικές ανάγκες, από το Δημήτρη Μανθόπουλο και από την ποιητική του συλλογή «Τα βούκινα της σιωπής»

---

http://www.kellehampton.com/