Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

αυτο που μένει

ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ
Αυτό πυ μένει περισσότερο
είναι αυτό που φέυγει

Καυώς το τίποτα είναι πολύ
Ενω το λίγο τίποτα

Κι οι κύλινδροι αλέθουν την στιγμή
σε λεπτότατο φύλλο

                                             ΑΝΤΩΝΗΣ  ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

η σιωπή του έρωτα OSCAR WILD

As oftentimes the too resplendent sun



Hurries the pallid and reluctant moon


Back to her sombre cave, ere she hath won


A single ballad from the nightingale,


So doth thy Beauty make my lips to fail,


And all my sweetest singing out of tune.






And as at dawn across the level mead


On wings impetuous some wind will come,


And with its too harsh kisses break the reed


Which was its only instrument of song,


So my too stormy passions work me wrong,


And for excess of Love my Love is dumb.






But surely unto Thee mine eyes did show


Why I am silent, and my lute unstrung;


Else it were better we should part, and go,


Thou to some lips of sweeter melody,


And I to nurse the barren memory


Of unkissed kisses, and songs never sung.



Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη



διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται


στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει


ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι


έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη


και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια






Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια


περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά


και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του


που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού


έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου


και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή






Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα


γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη


πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος


και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε


εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία


κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια


φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα.