Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Με αφετηρία την Άνδρο ο Νικόλας Κακλαμανάκης ...



Ο Νικόλας έκλεισε την καριέρα του στο Surf , με έναν διάπλου του Αιγαίου με την ιστιοσανίδα του ξεκινώντας απο την Ανδρο την αφετηρία των παιδικών του χρόνων απο το Νειμποριό εκεί που έπαιζε παιδάκι τα καλοκάιρια κάτω απο το σπίτι της γιαγιάς του . Μίλησε στα παιδιά των σχολείων και σε όσους ήθελαν να τον ακούσουν για την Ελλάδα για την δύναμη της πίστης σε όσα μπορούμε να πετύχουμε για την Ελλάδα που ταξιδεύει παντού για την Ελλάδα που θα μπρέπει νάματε περήφανοι για μας τους Ελληνες που είμαστε οι καλλίτεροι .

Ας το πιάσουμε ξανά απο την αρχή αξιζουμε τόσο πολλά που δεν αξίζει να μεμψημοιρούμε

σας φιλώ !!!!!

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



 Να τρέμεις μπροστά στον σκλάβο που σπάει τις αλυσίδες , οχι μπροστά στον ελέυθερο !!!!!!!

 Σιλλερ

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Το φετινο Νομπελ Λογοτεχνίας Τουμας Τρανστρέμερ

Το σπίτι του πονοκέφαλου




Ξύπνησα μέσα στον πονοκέφαλο. Ο πονοκέφαλος

είναι το δωμάτιο, όπου είμαι αναγκασμένος να μένω

επειδή δεν έχω λεφτά να νοικιάσω κάπου αλλού.

Πονάνε τα μαλλιά μου τόσο που γκριζάρουν. Πονά ως

μέσα στον γόρδιο δεσμό, το μυαλό, αυτό που δεν ξέρει

ποια κατεύθυνση να πάρει. Ο πόνος είναι ένα μισοφέγγαρο

που κρέμεται μισοκοιμισμένο στον γαλάζιο ουρανό, το

χρώμα χάνεται απ’ το πρόσωπο, η μύτη δείχνει προς τα

κάτω, όλη η μαντική διχάλα στρέφεται προς τα κάτω, προς

το υπόγειο ρεύμα: τον πόνο. Μετακόμισα σ’ ένα σπίτι που

χτίστηκε σε λάθος μέρος, υπήρχε ένας μαγνητικός πόλος

ακριβώς κάτω απ’ το κρεβάτι, ακριβώς κάτω απ’ το

προσκεφάλι, και όποτε άλλαζε ο καιρός πάνω απ’ το

κρεβάτι γινόταν βραχυκύκλωμα. Επανειλημμένα προσπαθώ

να φανταστώ έναν θεσπέσιο χειροπρακτικό που με μια

θαυματουργή λαβή τσιμπά τους αυχενικούς μου σπονδύλους,

κάτι που μια για πάντα θα διορθώσει τη ζωή μου. Και δεν

είναι ότι πονά στο ιδιωτικό μου κεφάλι μόνο. Το κακό

συνδέεται μεταξύ άλλων και με τις διαπραγματεύσεις για

ειρήνη στο Παρίσι, οι οποίες κατέληξαν σε «αδιέξοδο»,

και η έκφραση «αδιέξοδο» προβάλλεται στην οθόνη εδώ

μέσα. Μου προκαλεί λύπη επίσης το ότι τα γράμματα

μένουν αναπάντητα, ότι χθες ήμουν θυμωμένος, ότι

κατεδαφίζουν το παλιό άσχημο σπίτι για χάρη ενός πιο

άσχημου. Όμως το σπίτι του πονοκέφαλου δεν είναι

ακόμη ώριμο για διαγραφή. Πρέπει πρώτα να μείνω εκεί

μια ώρα, δυο ώρες, μισή μέρα. Είπα πρώτα ότι ήταν

δωμάτιο, αλλάζω μετά και λέω ότι είναι σπίτι, όμως

το ερώτημα είναι αν δεν πρόκειται για ολόκληρη πόλη.

Η κυκλοφορία είναι αμείλικτα αργή. Τα πρωτοσέλιδα

φωνάζουν στα περίπτερα. Ένα τηλέφωνο χτυπά.

σε μεταφραση Β Παπαγεωργίου